พระดุนแผ่นทองคำ" (Repoussé Gold Plate) ในสมัยอยุธยา ถือเป็นโบราณวัตถุที่มีความสำคัญมากทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ ศิลปะ และความเชื่อทางศาสนาครับ

กรรมวิธีการสร้าง : พระดุนทองคำไม่ใช่การหล่อขึ้นรูป แต่เป็นเทคนิคที่เรียกว่า "การดุน" (Repoussé) วิธีการ: ช่างจะนำแผ่นทองคำที่มีความบริสุทธิ์สูงมาตีให้เป็นแผ่นบาง จากนั้นวางลงบนวัสดุที่มีความหยุ่น (เช่น ชัน) แล้วใช้เครื่องมือตอกหรือดุนจากด้านหลังเพื่อให้เกิดรูปทรงนูนขึ้นมาเป็นรูปร่างพระพุทธรูป

รายละเอียด: งานประเภทนี้แสดงถึงทักษะชั้นสูงของ "ช่างทองอยุธยา" ที่สามารถถ่ายทอดความอ่อนช้อยของพุทธลักษณะลงบนวัสดุมีค่าได้อย่างประณีต

การสร้าง: พุทธบูชาและการสืบทอดศาสนา  ในสมัยอยุธยา การสร้างพระดุนทองคำ  เพื่อเป็นพุทธบูชาและสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา มักพบพระดุนทองคำจำนวนมากในกรุพระปรางค์หรือพระเจดีย์สำคัญ ของชนชั้นสูง: พระมหากษัตริย์หรือเจ้านายชั้นสูงมักสร้างเพื่อถวายเป็นกุศล หรือเพื่อสะเดาะเคราะห์  หรือ พกพาเพื่อคุ้มครอง: บางส่วนมีขนาดเล็กสำหรับพกติดตัวเพื่อความเป็นสิริมงคล

แหล่งค้นพบที่สำคัญ : หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดของพระดุนแผ่นทองคำสมัยอยุธยา ถูกค้นพบจากกรุสำคัญ 2 แห่ง คือ:  กรุวัดราชบูรณะ   พระนครศรีอยุธยา สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) เป็นแหล่งรวมงานทองคำที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พบแผ่นทองคำดุนลายพระพุทธรูป ลายเทพพนม และเครื่องราชูปโภคจำนวนมหาศาล  และกรุวัดมหาธาตุ (จ.พระนครศรีอยุธยา): พบแผ่นทองคำดุนลายพระพุทธรูปปางต่างๆ ซึ่งสะท้อนศิลปะอยุธยาตอนต้นที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะลพบุรีและสุโขทัยผสมผสานกัน

พุทธลักษณะทางศิลปกรรม : พระดุนทองคำสมัยอยุธยามักมีเอกลักษณ์ดังนี้:

 พระพักตร์: มีความอ่อนโยนตามแบบศิลปะสุโขทัย หรือดูเคร่งขรึมตามแบบอู่ทอง ขึ้นอยู่กับยุคสมัย

  ฐาน: มักทำเป็นฐานปัทม์ (ฐานบัว) หรือฐานเขียงเรียบๆ

ความบาง: แผ่นทองจะบางมากจนบางครั้งเรียกว่า "ทองใบ" แต่มีความคงทนสูงเพราะทองคำไม่เป็นสนิม

พุทธคุณ : พระดุนทองคำในกรุพระนครศรีอยุธยา เจริญด้วยโภคทรัพย์ มั่งคั่งและ  และเมตตามหานิยม  อย่างยิ่งแล

พระในภาพ :เจ้าคุณน้อย  วอ.