"พระครูอดุลสีลาภรณ์" เจ้าอาวาสวัดตราชูวนาราม เปิดเบื้องหลังประวัติศาสตร์ ยืนยัน "วัดป่าอดุลยาราม" เป็นวัดสาขาและได้รับการจัดตั้งถูกต้องตามกฎหมาย ไร้ข้อกังขา เผยเดิมเป็นป่าช้าสาธารณะตั้งแต่ พ.ศ. 2506 และการออกโฉนดเพื่อประกอบคำขอสร้างวัด ไม่ใช่เรื่องมรดกส่วนตัว พร้อมฝากถึง "แม่บัวเรียน" นำทายาทและลูกหลานพ่อเฮียงยุติคดีความ ถอนฟ้อง ร่วมขอขมาอนุโมทนาบุญใหญ่ เพื่อความสงบสุขในบั้นปลายชีวิต

เมื่อเวลา 11.30 น. วันที่ 24 สิงหาคม 2569 ที่วัดตราชูวนาราม ถนนมิตรภาพ เขตเทศบาลนครขอนแก่น พระครูอดุลสีลาภรณ์ เจ้าอาวาสวัดตราชูวนาราม ได้เปิดเผยถึงประวัติและประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับที่ดิน วัดป่าอดุลยาราม โดยยืนยันว่า พื้นที่เดิมของวัดป่าอดุลยารามในอดีตเป็นป่าช้าสาธารณะสำหรับฝังและเผาศพของชาวบ้านมาตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2506–2507 หลังเกิดสถานการณ์โรคเรื้อนระบาด จึงไม่ใช่ที่ดินส่วนตัวของ พ่อเฮียง พศรี มาตั้งแต่แรก

ต่อมาเมื่อช่วง พ.ศ. 2507 พระครูอดุลสารนิเทศ พุทธกันตสาโร ได้เข้ามาจัดตั้งที่พักสงฆ์และสร้างวัดสาขาขึ้น 2 แห่ง ได้แก่ วัดป่าอดุลยาราม และวัดอดุลแก้วมอดี โดยมีพระสงฆ์เข้ามาพำนัก ดูแลรักษาป่า และสร้างเสนาสนะอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งช่วง พ.ศ. 2528–2529 พระมหานิล รองเจ้าอาวาสในขณะนั้น ประสงค์จะยกสถานะเป็นวัดให้ถูกต้องตามกฎหมาย จึงได้เชิญ พ่อเฮียง พิมพ์ศรี อดีตผู้ใหญ่บ้าน และ พ่อเคน ดอนอีสวน มาหารือที่กุฏิเจ้าอาวาสวัดตราชูวนาราม เพื่อมอบหมายให้ไปดำเนินการออกโฉนดที่ดิน ณ สำนักงานที่ดิน โดยมีวัตถุประสงค์เพียงประการเดียวคือ ใช้นำไปประกอบคำขออนุญาตสร้างวัด ไม่ใช่การออกโฉนดเพื่อเป็นมรดกส่วนตัวของพ่อเฮียง และผ่านกระบวนการขอตั้งวัดจนได้รับประกาศในราชกิจจานุเบกษาอย่างสมบูรณ์ตามกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2541

พระครูอดุลสีลาภรณ์ กล่าวต่อไปว่า ในอดีตครอบครัวของพ่อเฮียงและแม่นางเป็นผู้มีจิตศรัทธาบำรุงพุทธศาสนามาโดยตลอด การที่ทายาทบางคนนำที่ดินไปฟ้องร้องเพื่อเอาคืนจึงไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์เดิมของบรรพบุรุษ จุดเริ่มต้นคาดว่าเกิดจากลูกหลานบางคนต้องการพื้นที่เพียง 5–6 ไร่ ก่อนจะขยายวงบานปลายเป็นการฟ้องร้องพื้นที่ทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ เจ้าอาวาสวัดตราชูวนาราม จึงได้ฝากข้อคิดและคำสั่งสอนไปถึง แม่บัวเรียน ซึ่งรู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ให้ช่วยนำญาติพี่น้องและทายาทของพ่อเฮียงเดินทางไปยังวัดป่าอดุลยาราม เพื่อทำพิธีขอขมาและแสดงเจตนาถอนฟ้อง ไม่ติดใจเอาความ พร้อมร่วมอนุโมทนายกถวายที่ดินให้วัดอย่างเป็นทางการ เพื่อให้บรรพบุรุษผู้ล่วงลับได้ไปสู่สุคติในโลกสวรรค์ และทำให้ข้อพิพาทยุติลงอย่างสงบ ไม่เกิดเป็นบาปติดตัวทายาทในบั้นปลายชีวิต